Sakis Papadimitriou-η ποίηση των δίσκων

Sakis Papadimitriou - Musician/Writer

VIDEO I

«backstage»

music by sakis Papadimitriou

- η ποίηση των δίσκων-  

ΦΩΝΤΑΣ ΤΡΟΥΣΑΣ

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Αν γινόταν λόγος για έναν μουσικό που ηχογραφεί ανελλιπώς τα τελευταία 50 χρόνια –δεν ξεχνάμε, εννοείται, οπως ο Σάκης Παπαδημητρίου είναι και μουσικός–τότε θα το γιορτάζαμε αλλιώς.

Κάποιοι, δηλαδή, θα εύρισκαν την αφορμή για να γράψουν και να ξαναγράψουν, υπενθυμίζοντάς μας όλα εκείνα που… δεν θα είχαμε αναγκαστικώς ξεχάσει.

Παρότι κάτι τέτοιο συμβαίνει κυρίως με τα λεγόμενα «ποπ είδωλα» δεν θα ήταν άστοχο αν λέγαμε πως και τα… λιγότερο «ποπ είδωλα» έχουν κι αυτά τα ιωβηλαία τους.

Με τους συγγραφείς, όμως, δεν φαίνεται να συμβαίνει το ίδιο. Τα «χρυσά γενέθλιά» τους είναι αλήθεια πως περνάνε λιγάκι στο ντούκου.

Και ίσως καλύτερα.

Ο συγγραφέας, από τη φύση του, από τον τρόπο που δουλεύει, από το πώς επιχειρεί να κάνει γνωστό το έργο του αφού το ολοκληρώσει, φαίνεται πως ανθίσταται στην ευρεία έκθεση και την πολλή συνάφεια.

Κι είναι έτσι, δίχως τούτο να σημαίνει πως δεν υπάρχουν και εξαιρέσεις.

Πιάνοντας στα χέρια μου το τελευταίο βιβλίο του συγγραφέα, πιανίστα της jazz και αυτοσχεδιαστή Σάκη Παπαδημητρίου, που έχει τίτλο  Η Ποίηση των Δίσκω [Σαιξπηρικόν, Θεσσαλονίκη 2014] συνειδητοποίησα πως από την εποχή του πρώτου-πρώτου βιβλίου του (την Εισαγωγή στην Τζαζ στις Εκδόσεις Διαγωνίου του Ντίνου Χριστιανόπουλου) έχουν περάσει 51 ολόκληρα χρόνια!

Μέσα σ’ αυτόν τον μισόν αιώνα ο Παπαδημητρίου έχει εκδώσει 22 βιβλία, έχει κυκλοφορήσει 18 δίσκους (LP και CD), υπογράφοντας συγχρόνως εκατοντάδες άρθρα σε πάμπολλα περιοδικά κι εφημερίδες.

Όλοι θυμόμαστε, ας πούμε, την 20χρονη στήλη του στο περιοδικό Jazz & Τζαζ, που είχε τίτλο Τζαζ & Λογοτεχνία…

Τον Παπαδημητρίου τον απασχολεί από πολύ παλαιά η σχέση ανάμεσα στον λόγο (ποιητικό, λογοτεχνικό) και τη μουσική. Αν θέλετε, για να το εξειδικεύσω περισσότερο, η σχέση ανάμεσα στον λόγο και την τέχνη της jazz και βεβαίως του αυτοσχεδιασμού.

Κάτι που φαίνεται όχι μόνον από την σχετική και πυκνότατη αρθρογραφία του, αλλά και από το ίδιο το προσωπικό μουσικό και λογοτεχνικό έργο του.

Ο Παπαδημητρίου, συχνά, όταν γράφει γράφει σαν μουσικός της jazz, ενώ όταν συνθέτει συνθέτει σαν λογοτέχνης.

Οι δύο ιδιότητές του μοιάζουν, πολλάκις, αδιαχώριστες, κάτι που επιβεβαιώνεται και από τα σχετικά θέματα που αρέσκεται να αναπτύσσει στον περιοδικό Τύπο (κυρίως).

Έτσι, από τα περιοδικά Jazz & Τζαζ (πρωτίστως), Ένεκεν, Μπιλιέτο και Η Παρέμβαση αντλεί την πρώτη ύλη του νέου βιβλίου του, την οποίαν αφού την επανεπεξεργαστεί την παραδίδει σε μιαν ωραία έκδοση 111 σελίδων γεμάτη, εν προκειμένω, από τζαζ και ποίηση. 

Στην Ποίηση των Δίσκων διαβάζουμε κείμενα για τις διακριτικές ή… καθόλου διακριτικές σχέσεις  μουσικών/αυτοσχεδιαστών και ποιητών, έτσι όπως εκείνες αποκρυσταλλώθηκαν στα αυλάκια και τα ένθετα των άλμπουμ στο πέρασμα του χρόνου.

Μερικές τέτοιες σχέσεις αφορούν

στους Simon Nabatov - Joseph Brodsky,

Leonard Feather/ Charles Mingus - Langston Hughes,

Steve Lacy - Georges Braque/ Blaga Dimitrova,

Christoph Gallio - Robert Filliou,

Phil Minton/ Veryan Weston - Χο Τσι Μινχ,

Steve Swallow/ Steve Lacy - Robert Creeley,

Jacques Demierre - Guillevic,

Michael Mantler - Ernst Meister κ.ά.

Τα κείμενα, γραμμένα με το γνωστό λιτό και… αντιδραματικό στυλ του Σάκη Παπαδημητρίου διαβάζονται τάχιστα και με μεγάλη άνεση σε μια διαδρομή με λεωφορείο π.χ. (όχι με μετρό…) στην Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη, νώ, την ίδιαν ώρα, αναγνώστες από άλλες πόλεις μπορούν να τα διαβάσουν, και αυτοί, στα πάρκα ή τις πλατείες…

(Προτιμάται και προτείνεται, με άλλα λόγια, το διάβασμα τού συγκεκριμένου βιβλίου σε δημόσιους χώρους από την ανάγνωση οίκαδε). 

ΦΩΝΤΑΣ ΤΡΟΥΣΑΣ/ PHONTAS TROUSSAS

Επαφή: saixpirikon@hotmail.com

«…Αυτό που ενδιαφέρει κυρίως τον Σάκη Παπαδημητρίου 

είναι το πώς η τζαζ και ο αυτοσχεδιασμός στην Ευρώπη

ενσωματώθηκαν στο ανήσυχο πνεύμα της σύγχρονης τέχνης.

Το πώς μουσικοί απ΄όλο τον κόσμο ήρθαν σε επαφή

με τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό κι΄ έφεραν την τζαζ

κοντά στις καλλιτεχνικές εξελίξεις της εποχής μας

και της έδωσαν ένα διαφορετικό πνευματικό περιεχόμενο.

Στο Η ποίηση των Δίσκων , με όχημα την ποίηση,

ο συγγραφέας εξερευνά μέσα από μια σειρά ανάγλυφων

μουσικών πορτραίτων τις διαδικασίες

μετατροπής του λόγου σε μουσικό έργο.

Τη συσχέτιση της μουσικής δημιουργίας με τα λογοτεχνικά έργα.

Τα ερωτήματα αφήνονται ανοιχτά

και αυτό που αποκομίζουμε είναι αυτή η μαγευτική περιπλάνηση

στον αέναο κόσμο της μουσικής και του λόγου,

όπου η ποίηση γίνεται ο προορισμός

που όσο πιο κοντά φτάνουμε,

τόσο περισσότερο απομακρύνεται». 

Κώστας Παπαθανασίου.

"...Συμβαίνει συχνά 

να μην καταλαβαίνουμε τα λόγια από τα τραγούδια.

Είτε γιατί η γλώσσα μας είναι άγνωστη

είτε γιατί δε βγαίνει άκρη από την προφορά

και την εκφραστικότητα του ερμηνευτή. 

Παράλληλα με τις όποιες τεχνολογικές καινοτομίες ,

λέμε ότι αξίζει ακόμη η κατ΄ιδίαν ανάγνωση

και γι΄αυτό ξεκολλούμε τους στίχους

από τα φυλλάδια και τα οπισθόφυλλα" . 

Σ.Π

“In situ” 

 –piano cellules-

VIDEO II

Piano: Sakis Papadimitriou

Galerie MAXIMILIEN- Guiol- Paris.

Novembre 1986 

«Υπάρχει πάντα ένα ευεργετικό αεράκι»

Ο πολιτισμός είναι ευεργετικός αλλά και απειλητικός στάζοντας αίμα στο πουκάμισο της εξουσίας και της μαζικοποίησης.

Η Ελλάδα ειδικά, πλην μιας κλειστής μειοψηφίας, τείνει να γίνει απότομα ένα ατέλειωτο περιθώριο, ένα σουπερμάρκετ πολιτισμού που προσφέρει φτηνά μακαρόνια σε ακριβή τιμή.

Οι δημιουργοί, καλλιτέχνες και  συγγραφείς από την άλλη, προσπαθούν να επιδείξουν μια αξιοπρέπεια και καρτερία ανάλογα με την πνευματικότητά τους.

Μερικοί εξαρτημένοι από την αγορά και την επικοινωνία συμβιβάζουν τον λόγο τους «ως πειναλέοντες» όπως έλεγε και ο Μπόστ, αφήνοντας την πόρτα τους ανοιχτή στην συναλλαγή. Άλλοι κρέμονται  σαν τα τσαμπιά από την εγκεφαλικότητα του λόγου ή το γλυκανάλατο συναίσθημα.

Υπάρχει όμως και ένα ευεργετικό αεράκι από πηγαίους, αυθόρμητους και πιο κεφάτους σκαπανείς του πολιτισμού.

Είναι αυτοί οι λίγοι – όπως πάντα- υπερβατικοί σεισμογράφοι της ανθρώπινης φύσης, που διακρίνεις στην πορεία τους την ουσιαστική πνευματική συγκρότηση.

Αυτοί είναι το ευεργετικό αεράκι στην καθημερινότητα μας,

αυτοί χτυπούν την καμπάνα της αφύπνισης για το αύριο…

Ένας τέτοιος πρωτεργάτης είναι και ο Σάκης Παπαδημητρίου

που και ως μουσικός αλλά και ως συγγραφέας

προσφέρει και ανοίγει νέους δρόμους

συνταιριάζοντας την κλασική παιδεία με το νέο 

τον καινοτόμο αυτοσχεδιασμό…

Θανάσης Πάνου 

«…Οι συμβολιστές , με κορυφαίο το Μαλλαρμέ,

μιλούσαν για μια μουσικότητα

που δεν προέρχεται από την ομοιοκαταληξία των στίχων

ή από το ρυθμικό τόνο της ποιητικής φράσης

αλλά απ΄ την φαινομενική ασυνάρτητη συνύπαρξη λέξεων,

από την ξαφνική παρουσία  

λέξεων αντιποιητικών  και άρρυθμων».

Κώστας Παπαθανασίου

…Στη δεκαετία του΄70  κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Φέξη,

χωρίς ημερομηνία (ίσως λόγω της Χούντας)

η συλλογή  «ημερολόγιο της Φυλακής» 

του Χο Τσι Μινχ.

Δύσκολο να βρεθεί σήμερα.

Τα ποιήματα που ακολουθούν

προέρχονται από το φυλλάδιο του CD,

από αυτά, δηλαδή,

που επιλέχθηκαν για να μετατραπούν

σε μελωδίες και φωνητικούς αυτοσχεδιασμούς.

ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ

Ποιήματα να απαγγέλω

Δεν ήταν μια από τις συνήθειές μου

Αλλά τώρα στη φυλακή

Τι άλλο μπορώ να κάνω;

 Τις μέρες της αιχμαλωσίας

Θα γράφω ποιήματα

Και θα τραγουδώ φέρνοντας

Εγγύτερα την ώρα της ελευθερίας.

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΕΝΟΣ ΟΔΟΝΤΟΣ

Είναι σκληρός και υπερήφανος, φίλε μου,

Και όχι μαλακός και μακρύς

Όπως η γλώσσα.

Μοιραστήκατε μαζί στιγμές

Γλυκές και πικρές ,

Άλλα τώρα εσύ πρέπει

Να κατευθυνθείς προς δυσμάς

Ενώ εγώ προς ανατολάς.

Sakis papadimitriou – piano cellules -

“In situ” 




VIDEO III

Galerie MAXIMILIEN- Guiol- Paris.

Novembre 1986 

Michael Mantler – Ernst Meister

Η μουσική ρέει με αργό βηματισμό.

Αναδεικνύεται ο λόγος με την ηχητική ατμόσφαιρα

και μερικές φράσεις της κιθάρας ,

της βιόλας ή της τρομπέτας

που βγαίνουν μπροστά από το σύνολο.

ΤΟΣΟ ΜΑΚΡΙΝΑ

Στο τέλος

Ο ένας από τους δύο

Λέει:

Σ΄ έκανα

Να συνηθίσεις

Τη μοναξιά. Στο τέλος

Ο άλλος

Από τους δύο λέει:

Κοίτα, όλα τα πλησίον

Είναι τόσο μακρινά

Τόσο μακρινά.

ΑΦΩΝΟΣ

Πολλοί

Αρνούνται να μιλήσουν.

Αν δεν

είχα  μπουχτίσει

από τα βάσανα,

 δεν θα κουνούσα

τη γλώσσα μου.

… Sakis Papadimitriou is also the author 

of many books on music, 

produces jazz programs for Greek national radio,

works regularily with painders,choregraphers,

directors and photographers.

He has recently accompagnied Murnau’ s “Nosferatu”.

  
musicheaven

ΛΟΓΟΣ –ΕΙΚΟΝΑ-ΜΟΥΣΙΚΗ

Oι όμορφες λέξεις στη ποίηση,

το έντονο χρώμα στη ζωγραφική,  το ύφος  και η ένταση

στη μουσική αποτελούν αισθητά σύμβολα   «στολίσματος» 

που προκαλούν μια ιδιότυπη συγκίνηση. 

Αλλά ο στολισμός , διακρίνεται και αυτός σε πολλές εντάσεις.

Από τάση αποχωρισμού από τον πραγματικό κόσμο

(πχ ψυχεδέλεια) έως την επίδειξη

που θέλει να προκαλέσει γοητεία στο κοινό. 

Ο ΚΑΝΤ έλεγε  ότι ένας άνθρωπος στην ερημιά

δε θα στολιζόταν ποτέ, ούτε θα στόλιζε την καλύβα του.

Υπάρχει όμως και η αντίθετη θέση ,

που αναφέρεται στην εσωτερική αισθητική συγκίνηση

ως καθρέπτη της  αναγκαιότητας

για δημιουργία του ανθρώπου. 

Το ωραίο έτσι δεν αποτελεί απλά προνόμιο της τέχνης

ως κοινωνικό γεγονός αλλά και της  εσωτερικής βίωσης

ως γεγονός καθημερινό της ζωής.

Οι τρείς πραγματικότητες –δημιουργίες του ανθρώπου-

  γίνονται υπερατομικές ως ιδέες για την εξέλιξη του πολιτισμού.

Ο Palladio δεν απέλειψε τον Ικτίνο ,

ούτε ο Schakespeare  τους αρχαίους τραγωδούς της Ελλάδας.

Αντίθετα το κοινό πνεύμα της τέχνης ,

είναι αυτό που ονειρεύτηκε ο Πλάτων ως το Ωραίο ,

που παρακινεί με όλες τις μορφές του, 

τον άνθρωπο να βιώσει κάποτε

μια πολιτεία μικρών θεών 

επί  γης.  

Περισσότερα:

http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&file=page&op=viewPost&pid=33751#ixzz3KC0yBBED

Video art  by Thanasis Panou     

Ποίηση-Λογοτεχνία Θανάσης Πάνου

 www.facebook.com/PoetryT.Panou?ref=bookmarks

"στον Νίκο Καρούζο"

Γιάννης Ζουγανέλης "στον Νίκο Καρούζο"

.
Το 2004 στις 31 Ιανουαρίου, είχα την χαρά σε μια λογοτεχνική βραδιά του φίλου ποιητή Αργύρη Χιόνη να συνυπάρξω μουσικά με τον μεγάλο μουσικό και άνθρωπο Γιάννη Ζουγανέλη. Ως μαέστρος η ευγενική ματιά του οδήγησε τους αυτοσχεδιασμούς από την TUBA του και τα ξύλινα πνευστά μου σε παράλληλους κόσμους με την ποίηση του Αργύρη Χιόνη. Μια βραδιά που γέμισε τα τοπία της ψυχής μας. Ο Ζουγανέλης στη βιβλιοθήκη που είχε δημιουργήσει και κάνει δωρεά στην ΄Ανω Αιγίρα, μου εξήγησε το ποίημα που είχε γράψει για τον φίλο του ποιητή Νίκο Καρούζο και το οποίο είχε αφηγηθεί στον πρώτο Ελληνικό δίσκο για ΤUBA το 1988. Αιτία υπήρξε η λέξη «αμφιφλόξ» που είχε παραδώσει αμφιθάλουσσα με την ποίησή του ο Καρούζος. Σε γράμμα μου, του αφιέρωσα το ποίημα «για TUBA» παιχνιδίζοντας μέσα στις 67 λέξεις του «αμφι...» που μου είχε δωρίσει.

Ο πλησιόχωρος, γείτων.

ΓΙΑ TUBA, ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΖΟΥΓΑΝΕΛΗ. 

(εις μνήμην)

video

Η ποίηση του Καρούζου έχει χαρακτηρισθεί ως ΄΄φιλοσοφική, θρησκευτική, μυστική, μα δεν είναι τόσο η μεταφυσική διάσταση που τη διακρίνει, αλλά «μια υπαρξιακή πλησμονή, που τον ωθεί πέρα από τα όρια του εγώ, προς τη συγχώνευση με το αισθητό σύμπαν»

«ΑΠΟΛΕΛΥΣΑΙ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ ΣΟΥ»

Απολέλυσαι της ασθενείας σου
Νηστεύει η ψυχή μου από πάθη
και το σώμα μου ολόκληρο την ακολουθεί.
Οι απαραίτητες μόνο επιθυμίες -
και το κρανίο μου ολημερίς χώρος μετανοίας
όπου η προσευχή παίρνει το σχήμα θόλου.

Κύριε, ανήκα στους εχθρούς σου.
Συ εισαι όμως τώρα που δροσίζεις
το μέτωπό μου ως γλυκύτατη αύρα.
Εβαλες μέσα μου πένθος χαρωπό
και γύρω μου
όλα πια ζουν και λάμπουν.
Σηκώνεις την πέτρα - και το φίδι
φεύγει και χάνεται.
Απ' τήν ανατολή ως το βασίλεμμα του ήλιου
θυμάμαι πως είχες κάποτε σάρκα και οστά για μένα.
Η νύχτα καθώς την πρόσταξες απαλά με σκεπάζει
κι ο ύπνος - που άλλοτε έλεγα πως ο μανδύας του
με χίλια σκοτάδια είναι καμωμένος,
ο μικρός λυτρωτής, όπως άλλοτε έλεγα -
με παραδίδει ταπεινά στα χέρια σου...
Με τη χάρη σου ζω την πρώτη λύτρωσή μου.

video

Στὸν Ἠλία Πετροπουλο
,,,
1. Νὰ μὴν εἰρηνεύεις ἀνώφελα.
2. Νὰ μὴν πολεμᾶς ἐπίσης ἀνώφελα.
3. Ν’ ἀγαπᾶς τὸν ἥλιο,
μὰ ὄχι σὰν θεότητα.
4. Ν’ ἀποστρέφεσαι
τὴ σελήνη σὰν ἔδαφος.
5. Νὰ πηγαίνεις καμιὰ φορά στὴν ἐκκλησία,
δὲ χάνεις τίποτα.
6. Νὰ θυμᾶσαι λιγάκι τὸ θάνατο, μὰ ὄχι σὰν θάνατο.
7. Νὰ βλέπεις τὴ ματαιότητα
καὶ τῆς ἰδέας τῆς ματαιότητας.
8. Νὰ λὲς ἕλληνας
καὶ νὰ νιώθεις ἄλλην ὀμορφιά,
νὰ μὴ νιώθεις ἑλληνικότητα.
9. Νὰ γράφεις ἀγαπώντας τὸ ἄγραφο.
10. Νὰ στοχάζεσαι
πέρ’ ἀπ’ τοὺς στοχασμούς σου.
11. Νὰ μὴν ξεχνᾶς τὴν ὕπαρξη τοῦ Ἀνύπαρχτου.
12. Νά τὰ διαβάζεις κάθε μέρα τοῦτα.

                                   video

Στὴν ὕλη εἰσχώρησα οὐρλιάζοντας

Δυὸ θάλασσες μὲ κυνηγοῦν: ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατος
δυὸ ρεύματα π᾿ ἀνάθεματα στὴν καρδιὰ μου...
Ψάχνω γιὰ νὰ βρῶ μέσ᾿ στὸ σκυλοπιωμένο κεφάλι μου
δεύτερη κτητικὰ ἀντωνυμία
δὲ βρίσκω - νοημοσύνη. Δὲ μαρμάρωσα τίποτα
Νὰ παίζουμε τοὺς ἀνέμους
νὰ παίζουμε γλυκὰ τοὺς κολασμένους
Τί βρέφος ἠδυνόμενο τὸ ποίημα
κι ὁ φουκαριάρης ὁ Ἰησοῦς
μ᾿ ἕνα πορτοκαλένιο σωβρακάκι
κρεμιέται κάθε χρόνο στὰ ἔαρα
Ἡ τέχνη μας ἡ φριχτότερη τοῦ ἐγὼ μεταμφίεση.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

Ο Νίκος Καρούζος γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1926 και πέθανε στην Αθήνα το 1990. 

Θεωρείται ένας από τους πρώτιστους Έλληνες ποιητές του 20ου αιώνα. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. 

Τα πρώτα ποιήματά του εμφανίστηκαν το 1949, και μεταξύ 1954 και 1990 δημοσίευσε περισσότερες από είκοσι συλλογές. 

Έλαβε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης δύο φορές, το 1972 και το 1988. Το 1993 καθώς και το 2000 διοργανώθηκαν συμπόσια για τον Νίκο Καρούζο στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Έργα του που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις "Ίκαρος": "Νεολιθική νυχτωδία στην Κρονστάνδη", "Ερυθρογράφος", "Θρίαμβος χρόνου", "Τα ποιήματα Ι", "Πεζά κείμενα", "Ευρέσεις από κυανό κοβάλτιο", "Μνημόσυνο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη", "Τα ποιήματα ΙΙ", "Φαρέτριον", "Μεταφυσικές εντυπώσεις απ τη ζωή ως το θέατρο", "Μετέωρα οι βαχοκορφές των αγγέλων".

Για τον Καρούζο το γνωστικό, ψυχικό και θεολογικό κέντρο του ανθρώπου δεν είναι ο νους αλλά η καρδιά, το στήθος. Έτσι γύρω στο 1980 γράφει: "Η γραπτή ποίηση σωριάστηκε στο στήθος μου σαν ένα τίποτε". "Θα περάσουν από πάνω μας όλοι οι τροχοί. Στο τέλος τα όνειρά μας θα μας σώσουν". "Τραγουδώ τους πεσμένους προπάτορες. Είμαι των άστρων ο σκύλος. Με τα μάτια κοιτάζω ψηλά, με τα χέρια γιορτάζω τη λάσπη". "Η ύλη είναι πολύ αξιοσέβαστη υπόθεση. Εγώ είμαι υλιστής, αλλά όχι με την έννοια της υλοφροσύνης (μανία προσκολήσεως στα υλικά αγαθά), ωσάν ευλαβικός υλιστής απέναντι στην ύλη, νομίζω ότι με όλο μου το πνευματικό έργο, έχω πλέξει το εγκώμιο της ύλης". "Η ζωή δεν υπάρχει για να επαληθεύσει θεωρίες. Οι θεωρίες υπάρχουν για να ενισχύσουν τη ζωή έστω και με τα λάθη τους προς το καλύτερο". "Ο ποιητής είναι θεοσταγής" (δηλαδή στάζει θεότητα). "Θα με διαβάζει ο 'γυαλάκιας' του μέλλοντος, αυτός που τώρα παίζει στην αλάνα της γειτονιάς του". 

"Ο ποιητής περισσεύει. 

Αν κάτσεις να κάνεις το παζλ της ανθρώπινης καθημερινότητας η πίστη μένει απ' έξω. Μ' έχουν κάνει να αισθάνομαι περιττός. Είναι ζήτημα του πολιτισμού. Ο δυτικός πολιτισμός είναι μια ανιαρή ρητορία γύρω από το πνεύμα, που δεν είναι η ασιατική πλευρά και γι' αυτό βαθύτερα πνευματική. Γι' αυτό και η στροφή στην ασιατική σκέψη δεν είναι τυχαία, ιδιαίτερα της νεολαίας στην ασιατική σκέψη και βέβαια στην εσωτερική σκέψη της Ορθοδοξίας που ταιριάζει προς την ασιατική σκέψη".

ΕΚΤΩΡ ΚΑΚΝΑΒΑΤΟΣ 'ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΟ ΔΕΡΑΣ ΠΑΝΤΑ Η ΠΟΙΗΣΗ"

video

Κι αν ακόμη το νόημα είναι του βυθού
ο αυτάρκης πυρόλιθος του ονείρου...
μόνο εσύ ω ποίηση έμεινε να φέγγεις
μέσα από βράχο διάφανο το μόνο πλοίο
Γιατί άλλο από το παραλήρημα δεν σου μεινε φυσίγγι
δεν έχει άλλη εκβλάστηση από τη φλέβα σου
που πλημμυράει την πολιτεία συρίζοντας ως τον ενδότοιχο
σφαγμένη εντός σου μια ερώτηση δε λέει να σωπάσει
ανατέλλει δύει εντάφια πλησιφαής
με φεγγάρια χαίνει με παλίρροιες
όπως απλώνει στα ορυκτά το έκζεμα του πλανήτη
κι από τη βολή του πρόγονου δε σβήνει η ηχώ
Πιο κορυφαίο σπόνδυλο απ τη σιωπή δεν έχεις
χαράδρα η μνήμη μάγμα απέραντο η οργή

ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΟ ΔΕΡΑΣ ΠΑΝΤΑ Η ΠΟΙΗΣΗ 

σπουδή στο γνώθι σαυτόν των ποιητών

ΕΚΤΩΡ ΚΑΚΝΑΒΑΤΟΣ

η κλίμακα του λίθου

....

“Γυναίκα του διαβόλου, «“the psychoanalyst”

Όταν οι άνθρωποι καταπιέζονται και νοιώθουν ότι δυστυχούν, η βία γίνεται ψυχολογική ανάγκη. Και η βία συνήθως συνδέεται με το σεξ, ιδιαίτερα σε πουριτανικές και καταπιεστικές ηθικά κοινωνίες. Ένα βρώμικο κουρέλι βουτηγμένο σε σεξουαλικές-σαδιστικές φαντασιώσεις πνίγει τις φωνές και ανοίγει έτσι η ομολογία της καλά κρυμμένης φύσης. Μοναχικοί άνδρες, που βλέπουν ειδήσεις για σεξουαλικά εγκλήματα αποφασίζουν τελικά πως αξίζει να ριψοκινδυνέψουν. 

Με τον ίδιο τρόπο, μοναχικές, βαριεστημένες γυναίκες που ζουν περιορισμένες και χωρίς ανέσεις ζωές, ή γυναίκες με άνδρες χωρίς φαντασία, βρίσκουν τις φρικιαστικές ταινίες για συνουσία με δαίμονες τρομαχτικές μα όλο και πιο γοητευτικές. Και επειδή πιστεύουν πως η γη είναι γεμάτη άνδρες-γουρούνια και ο αέρας είναι ασφυκτικά γεμάτος αόρατους δαίμονες, δεν θα περάσει πολύς καιρός πριν πειστούν πως οι μάγισσες υπάρχουν και είναι γνωστές στο διάβολο. Ένα σεξουαλικό, στέρησης όνειρο θα το επιβεβαιώσει.

Η ιδιομορφία της ανθρώπινης φαντασίας, πως όταν της αρνούνται την ενεργητική δημιουργική έκφραση αναζητεί κάθε ισχυρό ερέθισμα, όσο τρομαχτικό ή αρνητικό κι αν είναι προκαλεί υστερία. Ο ανθρώπινος νους διψάει για κίνηση.

Μετά τα συνεχόμενα σεξουαλικά όνειρα, για την .ασθενή Χ5, υπάρχουν όλες αυτές οι προϋποθέσεις. Στην σημερινή συνεδρία έγινε ολοφάνερο ότι οι μαζοχιστικές τάσεις και η σεξουαλική διαστροφή της έχουν διογκωθεί επικίνδυνα υπέρμετρα. Χθες, Ο διάβολος ήρθε στο όνειρό της κραδαίνοντας το μαστίγιό του στο αέρα και την βίασε με το γεμάτο λέπια πέος του με πόνους φρικτούς σαν την γέννα αλλά ταυτόχρονα απερίγραπτα ηδονικούς.

Η ερωτική ανία άφησε το νου της να γεμίσει αχρησιμοποίητη σεξουαλική ενέργεια που της προκαλεί ένα οδυνηρό συναίσθημα σαν παραγεμισμένη κύστη. Οι ηθικές αναστολές της πάγωσαν . Η επιθυμία για έντονα αισθήματα, αυτή η βασικότερη ανθρώπινη ψυχολογική ανάγκη μετασχηματίστηκε σε ένα είδος πανικού. Η ενοχή, η κατακραυγή και η αθλιότητα είναι προτιμότερες από την ανία. Και¨αυτή η γυναικεία, η νοικοκυρίστικη θρησκεία με απαγορεύσεις και “μη” της προκάλεσε μεγάλο κακό. Η τυφλή πίστη και ο τρόμος για τιμωρίες και βασανισμούς στην άλλη ζωή είχαν σαν αποτέλεσμα να αυξήσουν την κυριαρχία του διαβόλου στην φαντασία της.

Αυτό που λαχταράει ο νους της είναι η αίσθηση της απεραντοσύνης και του έρωτα, άλλων χρόνων, άλλων τόπων, άλλου νοήματος.

Είναι αλήθεια, πως έχω να αντιμετωπίσω έναν πολύ δύσκολο ασθενή. Αύριο θα μου φέρει τον κατάλογο με τις πράξεις που την διέταξε ο διάβολος να κάνει. Ελπίζω να μην είμαι από τους πρώτους στη σειρά.

«“the psychoanalyst” (απόσπασμα)

Ένας διάσημος ψυχαναλυτής, χάνει συνεχώς τον έρωτα στην προσωπική του ζωή.

Μετά την τελευταία σχέση του συνειδητοποιεί ότι οι γνώσεις του, έφερναν συνεχώς το αντίθετο αποτέλεσμα. Αποφασίζει να αλλάξει .

Να κάνει πλέον , ακριβώς τα αντίθετα .

Η νέα σχέση του είναι απροσδόκητα ενδιαφέρουσα.

Τρείς διαφορετικές ιστορίες, από τρείς συγγραφείς για τον ίδιο ψυχαναλυτή.
…

Δήμος Στάμος, Θανάσης Πάνου, Paul Ezer.

video