-Η ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΣΤΟ Bar «TIME»

video

Τα στοιχήματα έπεφταν βροχή… 

Το πρωτόκολλο έλεγε για στοιχήματα μόνο με μπύρα.
Βαρελίσια, παχιά, ιρλανδέζικη.

Όλοι πλέον στο Λονδρέζικο μπαρ-μέσα στον καπνό και το αλκοόλ-είχαν εστιάσει τα θολωμένα μάτια σε τούτη τη μονομαχία τιμής, που μόνο άνδρες νοιώθουν. 

Ο ίδιος ο μπάρμαν–αχτύπητος –στα darts–ενάντια στον άγνωστο Έλληνα που τόλμησε εκτός έδρας να νικήσει όλους τους αντιπάλους του, αυτή την πρώτη βραδιά που εμφανίστηκε στο ιστορικό στέκι αυτό. Απέναντι ακριβώς από το studio ηχογράφησης των Pink floyd.
Τα φώτα πλέον είχαν χαμηλώσει και μόνο ένας μικρός προβολέας έδειχνε τον στόχο…

Η ησυχία που επικρατούσε έκανε τη μουσική σα να την είχαν γράψει εδώ ακριβώς, σταματώντας τον χρόνο, πίνοντας τις μπύρες τους, ο Gilmour, ο Wright, ο Mason, και ο Waters σαν να ήθελαν να περιγράψουν, να συλλάβουν αυτήν την στιγμή, εδώ και τι συμβαίνει ταυτόχρονα στον χρόνο, που μέσα του είναι αυτή η στιγμή. Άτομα διασπώνται, ακτινοβολίες μας βομβαρδίζουν, άνθρωποι πάνε και έρχονται αφήνοντας πίσω τις σωματικές οσμές τους, η μεσόγειος ροκανίζει τις ακτές, ο αέρας περνάει μέσα από τα κλιματιστικά… και πάει λέγοντας. Εν τω μεταξύ ο πλανήτης μας περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του και γύρω από τον ήλιο, ο ήλιος ακολουθεί μια τροχιά γύρω από το κέντρο του γαλαξία και ο γαλαξίας ακολουθεί μια τροχιά γύρω από ένας θεός ξέρει τι. Επιπλέον όπως όλοι ξέρουμε, το σύμπαν διαστέλλεται με διαβολεμένη ταχύτητα και εμείς όμως σταθερά εδώ, επικεντρωμένοι στον στόχο.

Τελευταία βολή. 

Ο μπάρμαν, μέσα σε στην ανήσυχη ακινησία, ήξερε πως οι 280 βαθμοί που πέτυχε, ήταν ρεκόρ για αυτό το βράδυ, αλλά υπήρχε και το 300. Ήξερε επίσης, ήταν σίγουρος, πως είχε μαζί του, την μαγεία του τραγουδιού που γράφτηκε, απέναντι, τόσο κοντά.

Ο Έλληνας, χαμογέλασε, έκλεισε τα μάτια και άφησε το χέρι του να προεκταθεί και μέσα από τη μουσική να φτάσει ήρεμα στο κέντρο του στόχου. Ήξερε-ήταν σίγουρος-πως το Time είναι το σωστό time και θα τον οδηγούσε ακριβώς στο κέντρο. 

Το τραγούδι αυτό δεν είχε πατρίδα, ήταν κάτι σαν αρχέγονη τροφός που γεννάει στον χρόνο πίσω, εμπρός, αριστερά, δεξιά και που το στήθος το γεμάτο πρώτο δίνει, σε αυτόν που καταλαβαίνει, που νοιώθει στα κόκκαλα ανατριχίλα, όταν τον διαπερνά και τον αναγεννά η παγκόσμια θεολογία της μουσικής. 

Για όσους φίλους ξέρουν από βελάκια που στοχεύουν μέσα στο κέντρο του χρόνου

Ο ΗΡΩΑΣ

video

Ο στρατιώτης δεν προϋπάρχει αλλά καλείται να γίνει γιατί αυτή είναι η αρχή της αγέλης.

Γιαυτό και ο κάθε πολεμιστής άνευ στολής δεν είναι γιγάντιο ον που τρομάζεις μόλις τον δεις. Ο μαχητής εντυπώνεται μέσα σε κάθε νέα γέννα, βρέφος γεννημένο αγνό και διάτρητο βαθιά μέσα στα σπλάχνα της ομάδας, της αναπαραγωγής της το κάτοπτρο και άοπλο μυστήριο. 

Η κάθε αγέλη έχει αυτή την αρχαία γνώση, να αφουγκράζεται τα γυμνά παιδιά της να τα εκπαιδεύει, να τα ντύνει με ιδανικά και εμβατήρια και προς τα εμπρός να τα εκτινάσσει, έτοιμα στο μέτωπο να πορευτούν και να πέσουν. 

Σε κάθε ευκαιρία πτώσης υπάρχει και ένα όνομα ήρωα που τον ορίζει. Αδιαλείπτως έτσι πεθαίνει και αναγεννάται ο στρατιώτης και με όπλο στραμμένο ανάποδα οδεύει φλεγόμενος. 

Αστραπή και κεραυνός η ξέφραγη σκοπιά του, φυλάει τον χώρο εντός του οποίου οδηγεί η κάθε γέφυρα σε άλλη αγέλη. 

Ρητός έτσι από γεννησιμιού του πεθαίνει, μάρτυρας φύλακας που προσμετράται με χιλιάδες άλλους σε μνημεία ηρώων που συνταράσσουν δια της απουσίας και που το κάθε ορθάνοικτο στόμα προφέρει δυνατά σε κάθε επέτειο, ανώνυμο παιδί της αγέλης, βρέφος ενδεδυμένο με την οδύνη πεσόντα.

Δεν θα στεφτεί ήρωας αυτός ο στρατιώτης.

Ούτε παράσημο θα πάρει.

Δεν τραυματίστηκε στη μάχη.

Έπαθε απλά θερμοπληξία.

Γιαυτό δεν έχει σημασία

ότι πολέμησε σαν αρκούδα

με σαράντα πυρετό

μέσα στου ουρανού

μια γούβα.

“Ο ΗΡΩΑΣ”

Από το βιβλίο ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ ΠΕΣΟΝΤΑ

Θανάσης Πάνου

Ἄγγελος Σικελιανός “Αναδυομένη”

VIDEO

 Ἄγγελος Σικελιανός “Αναδυομένη”

(1915)




Στὸ ρόδινα μάκαριο φῶς, νά με, ἀνεβαίνω τῆς αὐγῆς,
μὲ σηκωμένα χέρια,
ἡ θεία γαλήνη μὲ καλεῖ τοῦ πέλαου, ἔτσι γιὰ νὰ βγῶ
πρὸς τὰ γαλάζια αἰθέρια·
μὰ ὢ ἄξαφνες πνοὲς τῆς γῆς ποὺ μὲς στὰ στήθια μου χυμᾶν
κι ἀκέρια με κλονίζουν!
Ὦ Δία, τὸ πέλαγο εἶν᾿ βαρὺ καὶ τὰ λυτά μου τὰ μαλλιὰ
σὰ πέτρες μὲ βυθίζουν!
Αὖρες τρεχάτε -ὦ Κυμοθόη, ὦ Γλαύκη,- ἐλᾶτε πιάστε μου
τὰ χέρια ἀπ᾿ τὴ μασκάλη.
Δὲ πρόσμενα ἔτσι μονομιᾶς παραδομένη νὰ βρεθῶ
μὲς στοῦ Ἥλιου τὴν ἀγκάλη...

Κωνσταντίνος Καβάφης «Ενας γέρος»

video

“Ένας γέρος” 1897

Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος
σκυμένος στο τραπέζι κάθετ’ ένας γέρος ˚
με μίαν εφημερίδα εμπρός του, χωρὶς συντροφιά.

Και μες στων άθλιων γηρατειών την καταφρόνεια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια
που είχε και δύναμι, και λόγο, κ’ εμορφιά.

Ξέρει που γέρασε πολύ ˚ το νοιώθει, το κυττάζει.
Κ’ εν τούτοις ο καιρὸς που ήταν νέος μοιάζει
σαν χθές. Τί διάστημα μικρό, τί διάστημα μικρό.
Και συλλογιέται η Φρόνησις πὼς τον εγέλα ˚

και πὼς τὴν εμπιστεύονταν πάντα – τί τρέλλα! –
την ψεύτρα που έλεγε ˚ «Αύριο. Έχεις πολὺν καιρό.»

Θυμάται ορμὲς που βάσταγε ˚ και πόση
χαρὰ θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι
κάθ’ ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.

… Μα απ’ το πολὺ να σκέπτεται και να θυμάται
ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται
στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.

Ο ΧΡ. ΤΣΑΓΚΑΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΚΑΒΑΦΗ

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984) 

ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΑΣΧΗΜΙΑΣ

" ΕΡΩΤΑΣ Ο ΚΟΥΑΣΙΜΟΔΟΣ"

…

Πιο σκούρο μπλε το όνειρο 

όταν κατάσαρκα μπήγεις

τα νύχια σου στον πόθο μου

και η νύχτα, 

ο δικός μου δεσμοφύλακας 

αυλακώνει το κάθε πέρασμά σου.

Πώς να σε παγιδεύσω μέσα της

Πως στην κόρη του ματιού μου,

όταν πίνεις όλο το είναι μου

αχόρταγα σε απουσία βαθιά.

Βρυχώμαι και υφαίνω

με χάδια την ασχήμια μου…

Video-foto

Hunchback of Notre Dame

video

ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΑΣΧΗΜΙΑΣ

Κι όμως μερικοί ισχυρίζονται ότι δεν τους ενδιαφέρει ουδόλως η ομορφιά που τους λείπει. Άκουσα μάλιστα, μόλις χθες, στο ετήσιο συνέδριο της ασχήμιας, τον πολύ άσχημο εισηγητή να υποστηρίζει ότι η ομορφιά είναι έξυπνη κατάρα πονηρού δαίμονα γιατί σκορπίζει Τροίες και πύρινες καταστροφές στο πέρασμά μιας κουνιστής Ελένης, αλλά και στον ίδιο τον φορέα της μεγάλες συμφορές φυτεύει. Το ακροατήριο όλο άσχημο και αυτό, συμφωνούσε, γελώντας, χλευάζοντας και πλάθοντας στερεότυπα και γενικεύσεις ακόμα και για το αρχαιοελληνικό το κάλος. Ο ρήτορας δεξιά του που έλαβε εν συνεχεία τον λόγο ήταν το ίδιο καυστικός:
-Ποιο είναι το κέρδος αν κάποιος είναι όμορφος; ρώτησε.
Αν κάποιος ζει μέσα στην ομορφιά, δεν μπορεί να αναπνεύσει από τον φοβερό δεσμό, δεν μπορεί μέσα στο φωτοβόλο πλέγμα της να δει και ούτε εκούσια ή ακούσια να δραπετεύσει. Παραδίπλα, κάποιος πιο μετριοπαθής ιεράρχης ισχυρίστηκε, ότι όπως για την ωραία εμφάνιση ενός σώματος υπάρχουν συγκεκριμένα κιλά ανά σωματότυπο, έτσι και για την ομορφιά υπάρχει κάποιο ποσό που μπορεί ένα μυαλό να αντέξει. Υπάρχουν κάποια όρια τα οποία αν υπερκεραστούν οδηγούν στο αντίθετο αποτέλεσμα, δηλαδή το εκτυφλωτικό φως του κάλους γίνεται σκότος και μάλιστα τόσο πυκνό που μέσα του πνίγει οποιαδήποτε όμορφη αναλαμπή.
-Λοιπόν, σε όλα αυτά που αναφέρατε–πήρε τον λόγο ο γιατρός φιλόσοφος-συμπληρώνω πως ορισμένοι προσπαθούν να ζουν κοντά της με οποιοδήποτε κόστος, σχεδόν δουλικά απέναντι στον φορέα της για να κερδίσουν την εύνοια της. Προδότες γίνονται, για φίλους και έρωτες παλιούς και μόνο να περπατούν δίπλα της ποθούν. Πόσους στους δρόμους βλέπουμε αγκαλιά μαζί της να καμαρώνουνε…Μερικοί μάλιστα φτάνουν στο σημείο να επιδίδονται με εμμονή σε ότι η επιστήμη απλόχερα προσφέρει σκαρφαλώνοντας στα πρόσωπα τους με νυστέρια. 

Με ζήλο, υπομονή και πόνο ξηλώνουν ρυτίδες που ο χρόνος κέντησε σοφά, μικραίνουν μύτες, τραβάνε την άμοιρη την σάρκα και τα μάτια πίσω από τα αυτιά, φουσκώνουν τα χείλια και τα βυζιά τους, κόβουνε προγούλια, κώλους και κοιλιές. Αφοσιώνονται με τόση υποταγή για όλη τη ζωή τους σε αυτό το κυνήγι σαν τίποτα άλλο, καμιά ιδιαιτερότητα να μη ταίριαζε στο ανθρώπινο σώμα. Οι πειρασμοί καθώς και οι συνήθειες που επιβάλλει για να διατηρηθεί νέα η ομορφιά, οδηγούν από τον αυστηρό Δώριο ρυθμό στον ανειμένο Λύδιο. 

Αυτή η διαστρέβλωση της πορείας προς ανώτερους σκοπούς επιβάλλεται πονηρά εξαιτίας της φυσικής ανάγκης την όραση να ευχαριστούμε.
Πολλά και άλλα πολλά λεχθήκανε και μάλιστα χωρίς καμία διαφωνία σε αυτό το γλέντι που ακάλεστη είχε την ομορφιά. Ώσπου στο τέλος κάλεσαν τον ραψωδό με την λύρα του την ασχήμια να υμνήσει. Ο ραψωδός έβγαλε την γλώσσα του, τους έδειξε με το χέρι του και ξέσπασε στα γέλια.
-Τελικά εμείς οι άνθρωποι, όμορφοι και άσχημοι έχουμε μεγάλη πλάκα! Ο ένας κατηγορεί τον άλλον για τα λάθη που κάνει, οι κακοί κατηγορούν τους καλούς, οι συνετοί τους πιο συνετούς, οι φαύλοι τους μη φαύλους και αντίστροφα βεβαίως. Εμείς εδώ μάλιστα τα βάζουμε με την ομορφιά λες ότι ξέχωρη είναι από τον γεννήτορα όλων μας, το κάλος. Με το πανέμορφο πέταγμα ενός πουλιού στον ουρανό, το αρμονικό τρέξιμο ενός ζαρκαδιού στο δάσος και με ένα πυροβολισμό που επιβάλει η ασχήμια η εσωτερική, χοροπηδάμε από τη χαρά μας για τον στόχο που πετύχαμε. Ψευδαισθήσεις έχουμε κακάσχημοι φίλοι μου σαν το ζαλισμένο ψάρι μπροστά στο δόλωμα. Είμαστε όλοι, όμορφοι και άσχημοι τέλεια υποχείρια της εκλιπούσης ομορφιάς μέσα μας, ρατσιστές ταλαντευόμενοι εαυτοί στον ιστό που ματαιόδοξα με φθόνο πλέκουμε.
Και μήπως άλλωστε και ό έρωτας που υμνούμε όλοι, ρατσιστής δεν είναι και αυτός;
…


(Ζώα άγρια & οικόσιτα)
Θανάσης Πάνου